پروانه هاي خيال

بی خیال ...

ghalamesahra — Sat, 07 Nov 2009 10:50:18 GMT

افتاده ام پای همین درختی که هنوزش به من قد نمی دهد

زیر طاق آسمانی که ابرش سایه ای طاقت نمی آورد

خیس باران که می شوی تازه یادت می آید ... چترم !!

آخ ...

زیر طاق کفاش افغانی ...

حالاست که چوب حافظه ی کوتاهم را پای از بخت برگشته ام فلک بخورد

یادم نبود جوراب هایی که پای عروسک زهره زبان دراز می کرد

حریف پاهای من بود

سر می کوبم به مشتی که خالی مانده تا اشکم سر نخورد

به نوعی غرور بی غرض

وای ...

بوی گوسفندان پشت کوچه دل این کاغذ چنان پیچیده

که چار فصلشان آنور دیوار خانه توهم سبز می زند

اینجا خیال می کنم زبانم ساز تازه تری برای رقصاندن می زند

بی خیال چشم باز می کنم به سقفی که آسمانی تر است

انگار بوی زمخت عرق پدر ...

یادم نبود زندگی از شانه اش سر بالا نمی رود

دماغم می سوزد به عطسه ای که صبر مادر را صلوات نگویم / نه ؟!

خب ... همین کافی ست تا هیچ حرفی دیگر زیر انگشتم تاب نیاورد .

پدر

ghalamesahra — Fri, 16 Oct 2009 16:58:18 GMT

پس از رنجی که بر پیکرت به خواب رفته بود

جان کندنت آرام ، نفست به آخر نکشیده

نقش همین خواب دیدم

دخترانت پیاده پای گورستان اعراب

به خاری در چشم خوار قبیله ات نکرده اند

دو فرسخ آنسوتر شرم بیابانی از خار

همین که دیده ام

رویاهایم از بعد دیگری در چشم تو روان راه رفته اند

...

حالا دستم بر خالی بستر بیمارت

یکسال ندیدنت چنان کش می آورد

که بی هیچ خاطره ای از روز آخرت

من مانده ام

با ته مانده ی بغضی

که از گوشه ی چشمم بر مزارت چکه می کند

نامه ای به تو از سر یک دلتنگی دیگر

ghalamesahra — Fri, 04 Sep 2009 20:13:18 GMT

سلام به تو که عکست را از لای این دفتر بی حضورت سخن می گویم .

حال اکنون من خوب است . دیروز را به یاد ندارم و از فردایم بی خبر .

نشسته ام روبروی همین دیواری که مورچه ها را به بار آذوقه بالا می کشد . و پنجره گشوده ام

تا به تابش آفتاب در نگاه کم نورم به آیینه به هوایی دیگر شهریور دم کرده ی این اتاق را نفسی

تازه کنم .

اینسال را هم تو نیستی و هم پدر که من دو ساعت فاصله اش را به یک سال ندیدارش چنان تاب

آوردم که از پانزده سال ندیدار تو بیتاب .

ندیدنت ... بار گرانی که چون سنگی بر گرده مان سنگینی می کند .

چگونگی احوالت را خوب جویایم .صدایت از حالت بیشتر سخن می گوید تا زبانت .

باور کن من به دوری تو دلم می سوزد اما نمی خواهم بگویم اینجا دردی نیست و رنجی که دنیا را

نتکاند . که به هر حیلتی سری به باد میرود و دلی سوخته که به هر جرقه ای گر می گیرد .

اینجا باید از هر چهار کلمه دو کلمه را گاز بگیری و تقدیر دیگری به انگشتانت بسپاری .

اینجا زبان چیزی می خواهد توانا که دست از نوشتنش ناتوان .

اینجا جز دورنگی هیچ رنگی به رنگ خود قناعت نمی کند .

تو بگو زندگی را به چه دلخوش باشیم ؟

به نیایش ؟

به خدا ؟

یا به جادوی کلامی که در آن عشق شنیدیم و

ندیدیم هرگز ؟

ghalamesahra — Sat, 22 Aug 2009 17:07:18 GMT

این روزها انگار هیچ اراده ای به میل خود

از قلاب دستان خدا بالا نمی رود .

چه برسد به اینکه شیطان هم هی بیخ گوش برایت هورا بکشد .

بیراهه

ghalamesahra — Sun, 26 Jul 2009 19:53:33 GMT

من از روی سنگی که پشت سرم خون به پا کرده است رفته ام

و پوست از سبز یک شاخه تا موی رگهای هر ریشه را کنده ام

دستهایم پی سنگی بی هوا حیرانند

شیشه ها شور شکستن نشکستن دارند

آسمان می ریزد روی مرداب نفس می میرد

وای از این خواب پریشان که لگد بر شب من می کوبد

تلخ شیرین

ghalamesahra — Fri, 03 Jul 2009 00:39:18 GMT

حیف حیف حیف

از این جماعت شگفت

آرزوها پایمال اندک زعامتی سخیف

دل ها آماج مشتی سرب سوخته

چشم ها برآمده از تعجبی شگرف

گلوله هایی خوش نشسته بر تن هر مرگ

بغض ها آواره در گلو

زبان باز کرده بر گرزی که بر تن زخمه می کشد

خون ها ریخته در جامی سر کشیده به کامی تلخ شیرین

پای هر شناسنامه مهر مرگ می خورد اینجا

خواب ها آشفته به طرحی و تعبیر چیز دیگریست

گردونه می چرخد می چرخد می چرخد

و مردی به اعلام نامش هی می گوید و می بافد

وتو باور نمی کنی و هیچکس باور نمی کند

یک روز و فقط یک روز سرش آویزان به کلافی بر دار همین دار

زنی مانده با بغضی خفته در گلویی پاره پاره

چشمش از آسمان خون می چکد

بر مردیکه ذره ذره شیشه ی عمرش پر می شود

هم

به تلنگری می شکند

جادوگر پیر خاکسترش خواب می آید

به کابوسی تلخ شیرین

یک گلیم آنسوتر

ghalamesahra — Sat, 23 May 2009 06:11:39 GMT

امشب تا هر كجا پهلو به پهلوى همين كاغذ مچا له مى شوم

هرچه از اين سربزند تا پاى اين برگ سفيد سرمى خورم

زبان كه ازچشمت بيرون بزند مى شنوم

باوركن قدمم يك گليم آنسوتر بردارد / بردارم

حالا 0 0 0 نفست با آه بلندى بي جهت تازه تراست

پنجه به خاكسترهمين شام سرد بكشيم

اتفاق پاى قدم هاى ما لنگ مى زند

ازهرچه پشت سرنديده خطوط جاده در شيبي از چشم در مي روند

پلك هايم دارند اينجا را در جا مى زنند

باز از دردسرم نسخه را باران دورتا دور سرم مى پيچد

فرصتی دوباره

ghalamesahra — Sat, 11 Apr 2009 04:01:18 GMT

تقدیمی ناچیز به دوست خوب و ارزشمندم آقای ایران نژاد

صاف به چشمان تو آيينه مي شوم

شايد زمان از كنار ما سايه اش را تيری خلاص كند

سالها از پي هم مي آيند و بي رحم از اينهمه چروك ناغافل

تيك تاك هيچ ساعتي بند نمي شود

پاهاي تو از زخم آنهمه زيگزاگ تسلسل از سرخي خورشيد گذشتند

ومن از بلندي پوك ساقه هاي تا سقف ني حاشيه ساختم

اينجا هوا سرد است و شعله ي اين آتش دارد از سرما مي لرزد

و زمين از بهار بي باران اينسال خشكش زده است

باور كن ديگر اينجا را مثل هيج كجاي ديگر به بهانه ي ماندنم از قافله عقب نمي مانم

اما اين قافله انگار خودش از عقب مي راند

من كه نمي دانم از پنهان كدام دست بر قضا به اينسوتر آشكار شده ام

كوچه ها دهان باز مي كنند از كلمات زنان شلخته اي

كه بوي هرزه گي مي دهند

و صداي پير کلاغان آسمان كوچه را هر روز دور می زند

مثل هميشه باز ميان ساختمان اين كلمات چيزي گم كرده ام

اما قول ميدهم مثل تمام خطوط دستانم براي تو آشكار شوم

ghalamesahra — Fri, 27 Mar 2009 20:00:18 GMT

با تبریک فراوان برای سال نو روزگار خوشی برای همه

آرزو دارم.

از همه دوستانی که کامنتشان بنا به دلایلی از بین رفته عذر خواهی می کنم .

همآشوب

ghalamesahra — Sat, 13 Dec 2008 20:25:18 GMT

پدربزرگ تو پوره اش را با موسيقي راك مي خورد

پدر بزرگ تو مي نالد از سختي روزگاري كه هر چه مي دود

تنها دل آشوبه ي دردي كه كه به اشتراك دلي درمان نكرده امدنش آشوب مي كشد

"اوباما ، دموكراسي ، خوش بيني !" تيتر اول سايت پدربزرگ توست

الفاظ دلهره را بي غلاف سخن مي گويد

وقتي زمان هماغوش هميشگي چنگ اوست

يادت هست در سفري دندان هايش را لاي كاغذ ساندويچش جا گذاشت و

باز مجبور شد پوره بخورد و راك بشنود؟

ما ندانسته به عيشش خنديديم

بي خبر از بغضي كه گلوي بي زبان شعر پردردت را به زايش ديگر چنان مي فشارد

تا بنالي : ما كجا ؟ پدربزرگ تو كجا ؟