پروانه هاي خيال

می بافم /گره می زنم کلافی که در هم تنیده ذهنم

سر می رود سرم از غزل های حافظ  به شاعرانی

که هی می لولند به هم سنگ ابابیل نشانه می روند

آگاهی ام کجا هدایت شود با شاعری گردن به گردن نشوم

کجای شعر عریانی کلمه را بگردم تا خسته ی واژ گان بی سر و ته به هنّ و هنّ نیفتم

مادر بزرگ سال های مانده تا مرگش با یک کلاف نخ همسر شد

آنقدر بافت و شکافت که پدر بزرگ از دستش کلافه شد

و پیش از سکته ی بزرگ رشته اش رشته گشت و پاره شد !

     می بافم . . . می بافم . . .

     جسارتم لابلای موهای خاکستری موش خانگی بیرون بزند

     نوشتم  فرسایش تجربه ی کلافی سردر گم است

     می نویسم

     می نویسم  زاده شوم

     می نویسم  شاعر شوم

     می نویسم

      صداقت سبز سرانگشتم بر دلی سپید چیز ماندگاری نوشت ؟

  + زهرا موسایی

    می خواهم از همین جایی که ایستاده ام تا ته این تابلوی نقاشی که هر روز زل می زند

    مشاجره های روزانه مان را بدوم .

    که هی نگویی از نابرابری عشق و من هی با دندانم زبانم را به دندان نگیرم .

    لحظه هایمان دارد وسط اصوات هر روزه غرق می شوند .

    بیا حاشا و اما واگر را بکشیم به میخ همین تابلوی هیز رو ی دیوار .

    و از سمت و سوی همین جا تا اول روزگار عشقمان پای پیاده برویم تا برسیم به ابتدای خودمان

    و تو خیره شوی به چشم های من و از خیسی شان حرفی بگویی .

    آی !... عشق را با شاهد چکار؟...ونگوک! زبانت را نگه دار و چشمانت را ببند .

    شاهد شب های بی عشقی.

    نمی خواهم با آمدنت هشیاریم را زیر بار منت تابلویت از دست بدهم ...



   - بیا حرفی بزنیم تازه .خواسته هایمان را از لابلای توقعات پیش پا افتاده و خاک گرفته بیرون

    بکشیم .عریان شویم از آنچه نیستیم و میخواهیم که باشیم .

    بیا دیروز های سیاه را ببخشیم به خاکستری امروز تا سفیدی فردا را عاشقانه به چنگ آوریم.

   + زهرا موسایی

 میان گندم زارهای آب و ریشه

         کسی هست که هجده سالگیش را

            در پشت پرده های حجره ی پدر از دست داده است

             و نمی داند این بار

                               روح سرگردانش اسیر کدام وعده ی مجهول شیطانی گشته

                                  که طعم مبهم گندم این طور حوایش را هوایی می کند

      یک بار شیطان را در همین حوالی دیده بود

                                       گل کرده بر پهنه ی هر جایی خدا

                                خواب جوانی می دید و هذیان خدایی می گفت

      می روم در عافیت یک خواب دم صبح که قلم مرا برده است

                     غلت می زنم

                           ابر می شوم

                                                          نمی بارم

      .

      .

        .

           تکه تکه هایم را باد می برد

                                     تا آب شوم

                                          و            

                                            روان گردم

                                                  به سوی گندم زار سرنوشت

+ زهرا موسایی |