پروانه هاي خيال

      تو را زبان بسته فریاد می کشم

      در امتداد شوقی که از آواز بی صدایم بر خا سته

             دن

                   دان

                         می

                               فشا

                                      رم

                                                    :   مرا بشنو

                      که از بیخ گلو

                                       هجاهای ناهنجارم

     صدا ی مهربانت را به لکنت آواز داده است

                                        بیا که بالهای کهنه ی پدر بزرگ

                                                سهم ابدی شوق پرواز تو بوده است

    + زهرا موسایی