پروانه هاي خيال

              حیف حیف حیف

              از این جماعت شگفت

              آرزوها پایمال اندک زعامتی سخیف

              دل ها آماج مشتی سرب سوخته

              چشم ها برآمده از تعجبی شگرف

              گلوله هایی خوش نشسته بر تن هر مرگ

              بغض ها آواره در گلو

              زبان باز کرده بر گرزی که بر تن زخمه می کشد

              خون ها ریخته در جامی سر کشیده به کامی تلخ شیرین

              پای هر شناسنامه مهر مرگ می خورد اینجا

             خواب ها آشفته به طرحی و تعبیر چیز دیگریست 

             گردونه می چرخد می چرخد می چرخد

             و مردی به اعلام نامش هی می گوید و می بافد

             وتو باور نمی کنی و هیچکس باور نمی کند

             یک روز و فقط یک روز سرش آویزان به کلافی بر دار همین دار

            زنی مانده با بغضی خفته در گلویی پاره پاره

            چشمش از آسمان خون می چکد

            بر مردیکه ذره ذره شیشه ی عمرش پر می شود

            هم

            به تلنگری می شکند

           جادوگر پیر خاکسترش خواب می آید

           به کابوسی تلخ شیرین

                           امشب تا هر كجا پهلو به پهلوى همين كاغذ مچا له مى شوم

                       هرچه از اين سربزند تا پاى اين برگ سفيد سرمى خورم

                                زبان كه ازچشمت بيرون بزند مى شنوم

                             باوركن قدمم يك گليم آنسوتر بردارد / بردارم

                          حالا 0 0 0  نفست با آه بلندى بي جهت تازه تراست

                                  پنجه به خاكسترهمين شام سرد بكشيم

                                   اتفاق پاى قدم هاى ما لنگ مى زند

                 ازهرچه پشت سرنديده خطوط جاده در شيبي از چشم در مي روند

                                 پلك هايم دارند اينجا را در جا مى زنند

                       باز از دردسرم نسخه را باران دورتا دور سرم مى پيچد

                      تقدیمی ناچیز به دوست خوب و ارزشمندم آقای ایران نژاد

           صاف به چشمان تو  آيينه مي شوم

           شايد زمان از كنار ما سايه اش را  تيری خلاص كند

           سالها از پي هم مي آيند و بي رحم از اينهمه چروك ناغافل

           تيك تاك هيچ ساعتي بند نمي شود

          پاهاي تو از زخم آنهمه زيگزاگ تسلسل از سرخي خورشيد گذشتند

          ومن از بلندي پوك ساقه هاي تا سقف ني حاشيه ساختم

         اينجا هوا سرد است و شعله ي اين آتش دارد از سرما مي لرزد

         و زمين از بهار بي باران اينسال خشكش زده است

         باور كن ديگر اينجا را مثل هيج كجاي ديگر به بهانه ي ماندنم از قافله عقب نمي مانم

          اما اين قافله انگار خودش از عقب مي راند        

          من كه نمي دانم از پنهان كدام دست بر قضا به اينسوتر آشكار شده ام

          كوچه ها دهان باز مي كنند از كلمات زنان شلخته اي

          كه بوي هرزه گي مي دهند

        و صداي پير کلاغان آسمان كوچه را هر روز دور می زند

         مثل هميشه باز ميان ساختمان اين كلمات چيزي گم كرده ام

         اما قول ميدهم مثل تمام خطوط دستانم براي تو آشكار شوم

   با تبریک فراوان برای سال نو روزگار خوشی برای همه

   آرزو دارم.

   از همه دوستانی که کامنتشان بنا به دلایلی از بین رفته عذر خواهی می کنم .

             پدربزرگ تو پوره اش را با موسيقي راك مي خورد

             پدر بزرگ تو مي نالد از سختي روزگاري كه هر چه مي دود

            تنها دل آشوبه ي دردي كه كه به اشتراك دلي درمان نكرده امدنش آشوب مي كشد

            "اوباما ، دموكراسي ، خوش بيني !" تيتر اول سايت پدربزرگ توست

             الفاظ دلهره را بي غلاف سخن مي گويد

            وقتي زمان هماغوش هميشگي چنگ اوست

            يادت هست در سفري دندان هايش را لاي كاغذ ساندويچش جا گذاشت و

            باز مجبور شد پوره بخورد و راك بشنود؟

           ما ندانسته به عيشش خنديديم

           بي خبر از بغضي كه گلوي بي زبان شعر پردردت را به زايش ديگر چنان مي فشارد

           تا بنالي : ما كجا ؟ پدربزرگ تو كجا ؟

           آغاز درون به سفر نرسيده

           تلنگري به تخت سرم فرياد شياطين بيداد مي كند

          حاشيه ي سبز دامنه هاي دور اين اقليم سردرگم

          طنين درد آواز را حنجره ي هر كوه مرثيه مي خواند

           آئين هاي مادرم در گور هر پاره خاكي به انفصال و تجزيه رسيده اند

           چه فرقي مي كند آويخته ي آخرين شاخه ي كدام شجره محكوم به افتادني

           قدمي دست نيافتن به مقصد حيات

           معناي هزار روياي پشت سر را به بختك كشانده است

           انگار همه زائيده ي مادري ناخوش

          باورمان بند بند ناف اجدادمان گره مي زند

          دیگر حتي از هرزه بارانهاي گاه و بيگاه طوفان خيز هم خواب اين كشت كهنه بيدار

          نمي شود

          شايد اسرافيل به كيف دميدن صورش بد هنگام سور مي دهد

   در را ببند ! گردن تا دار آسمان بالا می کشم

   وقتی قرار باشد لک لک ها ریزش کنند، چه فرقی می کند بالا یا پایین ؟

   خوراک کوچ این ماهی را ، مرداب ها پر از مرغ ماهی گیر است

   شکارچی حوصله اش بیراه می زند

   در را ببند ! هنوز در نقطه ی آخر رویایت صاف ایستاده ام ،نمی بینی ؟ بالا را فراموش کن

   چرا خراش بال پروانه باورت نمی کند ؟

   این از حرف های نشنیده ات ... با کدام زمان قرارداد بسته ای مگر ؟

   که داغ دست هایمان پشت در اتاق در بست یادمان می رود

   از فاصله ی همین خط تا جایی که ایستاده ای کیلومتر شمارم صفر می کشد 

   پرده بکش تا آفتاب این حوالی ! دیوارت دارد در تب می سوزد

   از جای پنجه ام خراش تنت عرق می ریزد

   تا کجا نفس می کشی ؟ کمی پایین تر سفر کنیم 

   این همه دل دل شدن یعنی می خواهی فالت را این فنجان سرو کند . . . تصمیمت را بگیر

   فکر می کنی تا چند خیال دیگر زندگی را باور کرده ایم که هستیم ؟

   ساعت از هر عقربه که بگوید در من شوق آمدن است

    آبی که از این سر در می رود میل برگشتنش نیست

  ...............................................................................................................  

  با تشکر فراوان از سرکار خانم باران سپید که در ویرایش این شعر بسیار به من کمک کردند .  

+ زهرا موسایی

می بافم /گره می زنم کلافی که در هم تنیده ذهنم

سر می رود سرم از غزل های حافظ  به شاعرانی

که هی می لولند به هم سنگ ابابیل نشانه می روند

آگاهی ام کجا هدایت شود با شاعری گردن به گردن نشوم

کجای شعر عریانی کلمه را بگردم تا خسته ی واژ گان بی سر و ته به هنّ و هنّ نیفتم

مادر بزرگ سال های مانده تا مرگش با یک کلاف نخ همسر شد

آنقدر بافت و شکافت که پدر بزرگ از دستش کلافه شد

و پیش از سکته ی بزرگ رشته اش رشته گشت و پاره شد !

     می بافم . . . می بافم . . .

     جسارتم لابلای موهای خاکستری موش خانگی بیرون بزند

     نوشتم  فرسایش تجربه ی کلافی سردر گم است

     می نویسم

     می نویسم  زاده شوم

     می نویسم  شاعر شوم

     می نویسم

      صداقت سبز سرانگشتم بر دلی سپید چیز ماندگاری نوشت ؟

  + زهرا موسایی

    می خواهم از همین جایی که ایستاده ام تا ته این تابلوی نقاشی که هر روز زل می زند

    مشاجره های روزانه مان را بدوم .

    که هی نگویی از نابرابری عشق و من هی با دندانم زبانم را به دندان نگیرم .

    لحظه هایمان دارد وسط اصوات هر روزه غرق می شوند .

    بیا حاشا و اما واگر را بکشیم به میخ همین تابلوی هیز رو ی دیوار .

    و از سمت و سوی همین جا تا اول روزگار عشقمان پای پیاده برویم تا برسیم به ابتدای خودمان

    و تو خیره شوی به چشم های من و از خیسی شان حرفی بگویی .

    آی !... عشق را با شاهد چکار؟...ونگوک! زبانت را نگه دار و چشمانت را ببند .

    شاهد شب های بی عشقی.

    نمی خواهم با آمدنت هشیاریم را زیر بار منت تابلویت از دست بدهم ...



   - بیا حرفی بزنیم تازه .خواسته هایمان را از لابلای توقعات پیش پا افتاده و خاک گرفته بیرون

    بکشیم .عریان شویم از آنچه نیستیم و میخواهیم که باشیم .

    بیا دیروز های سیاه را ببخشیم به خاکستری امروز تا سفیدی فردا را عاشقانه به چنگ آوریم.

   + زهرا موسایی

 میان گندم زارهای آب و ریشه

         کسی هست که هجده سالگیش را

            در پشت پرده های حجره ی پدر از دست داده است

             و نمی داند این بار

                               روح سرگردانش اسیر کدام وعده ی مجهول شیطانی گشته

                                  که طعم مبهم گندم این طور حوایش را هوایی می کند

      یک بار شیطان را در همین حوالی دیده بود

                                       گل کرده بر پهنه ی هر جایی خدا

                                خواب جوانی می دید و هذیان خدایی می گفت

      می روم در عافیت یک خواب دم صبح که قلم مرا برده است

                     غلت می زنم

                           ابر می شوم

                                                          نمی بارم

      .

      .

        .

           تکه تکه هایم را باد می برد

                                     تا آب شوم

                                          و            

                                            روان گردم

                                                  به سوی گندم زار سرنوشت

+ زهرا موسایی |