پروانه هاي خيال

              پس از رنجی که بر پیکرت به خواب رفته بود

            جان کندنت آرام ،  نفست به آخر نکشیده

             نقش همین خواب دیدم

             دخترانت پیاده پای گورستان اعراب

             به خاری در چشم خوار قبیله ات نکرده اند

             دو فرسخ آنسوتر شرم بیابانی از خار

            همین که دیده ام

            رویاهایم از بعد دیگری در چشم تو روان راه رفته اند

            ...

           حالا دستم بر خالی بستر بیمارت

           یکسال ندیدنت چنان کش می آورد

           که بی هیچ خاطره ای از روز آخرت

           من مانده ام

           با ته مانده ی بغضی

           که از گوشه ی چشمم بر مزارت چکه می کند

       سلام به تو که عکست را از لای این دفتر بی حضورت سخن می گویم .

       حال اکنون من خوب است . دیروز را به یاد ندارم و از فردایم بی خبر .

       نشسته ام روبروی همین دیواری که مورچه ها را به بار آذوقه بالا می کشد . و پنجره گشوده ام

       تا به تابش آفتاب در نگاه کم نورم به آیینه  به هوایی دیگر شهریور دم کرده ی این اتاق را نفسی 

       تازه کنم .

       اینسال را هم تو نیستی و هم پدر که من دو ساعت فاصله اش را به یک سال ندیدارش چنان تاب

       آوردم که از پانزده سال ندیدار تو بیتاب .

       ندیدنت ... بار گرانی که چون سنگی بر گرده مان سنگینی می کند .

       چگونگی احوالت را خوب جویایم .صدایت از حالت بیشتر سخن می گوید تا زبانت .

       باور کن من به دوری تو دلم می سوزد اما نمی خواهم بگویم اینجا دردی نیست و رنجی که دنیا را

       نتکاند . که به هر حیلتی سری به باد میرود و دلی سوخته که به هر جرقه ای گر می گیرد .

       اینجا باید از هر چهار کلمه دو کلمه را گاز بگیری و تقدیر دیگری به انگشتانت بسپاری .

       اینجا زبان چیزی می خواهد توانا که دست از نوشتنش ناتوان .

       اینجا جز دورنگی هیچ رنگی به رنگ خود قناعت نمی کند .

       تو بگو  زندگی را به چه دلخوش باشیم ؟

          به نیایش ؟

                 به خدا ؟

                       یا به جادوی کلامی که در آن عشق شنیدیم و

                                         ندیدیم هرگز ؟

     این روزها انگار هیچ اراده ای به میل خود

     از قلاب دستان خدا بالا نمی رود .

     چه برسد به اینکه شیطان هم هی بیخ گوش برایت هورا بکشد .

           من از روی سنگی که پشت سرم خون به پا کرده است رفته ام

         و پوست از سبز یک شاخه تا موی رگهای هر ریشه را کنده ام

         دستهایم پی سنگی بی هوا حیرانند

         شیشه ها شور شکستن نشکستن دارند

         آسمان می ریزد روی مرداب نفس می میرد

        وای از این خواب پریشان که لگد بر شب من می کوبد

              حیف حیف حیف

              از این جماعت شگفت

              آرزوها پایمال اندک زعامتی سخیف

              دل ها آماج مشتی سرب سوخته

              چشم ها برآمده از تعجبی شگرف

              گلوله هایی خوش نشسته بر تن هر مرگ

              بغض ها آواره در گلو

              زبان باز کرده بر گرزی که بر تن زخمه می کشد

              خون ها ریخته در جامی سر کشیده به کامی تلخ شیرین

              پای هر شناسنامه مهر مرگ می خورد اینجا

             خواب ها آشفته به طرحی و تعبیر چیز دیگریست 

             گردونه می چرخد می چرخد می چرخد

             و مردی به اعلام نامش هی می گوید و می بافد

             وتو باور نمی کنی و هیچکس باور نمی کند

             یک روز و فقط یک روز سرش آویزان به کلافی بر دار همین دار

            زنی مانده با بغضی خفته در گلویی پاره پاره

            چشمش از آسمان خون می چکد

            بر مردیکه ذره ذره شیشه ی عمرش پر می شود

            هم

            به تلنگری می شکند

           جادوگر پیر خاکسترش خواب می آید

           به کابوسی تلخ شیرین

                           امشب تا هر كجا پهلو به پهلوى همين كاغذ مچا له مى شوم

                       هرچه از اين سربزند تا پاى اين برگ سفيد سرمى خورم

                                زبان كه ازچشمت بيرون بزند مى شنوم

                             باوركن قدمم يك گليم آنسوتر بردارد / بردارم

                          حالا 0 0 0  نفست با آه بلندى بي جهت تازه تراست

                                  پنجه به خاكسترهمين شام سرد بكشيم

                                   اتفاق پاى قدم هاى ما لنگ مى زند

                 ازهرچه پشت سرنديده خطوط جاده در شيبي از چشم در مي روند

                                 پلك هايم دارند اينجا را در جا مى زنند

                       باز از دردسرم نسخه را باران دورتا دور سرم مى پيچد

                      تقدیمی ناچیز به دوست خوب و ارزشمندم آقای ایران نژاد

           صاف به چشمان تو  آيينه مي شوم

           شايد زمان از كنار ما سايه اش را  تيری خلاص كند

           سالها از پي هم مي آيند و بي رحم از اينهمه چروك ناغافل

           تيك تاك هيچ ساعتي بند نمي شود

          پاهاي تو از زخم آنهمه زيگزاگ تسلسل از سرخي خورشيد گذشتند

          ومن از بلندي پوك ساقه هاي تا سقف ني حاشيه ساختم

         اينجا هوا سرد است و شعله ي اين آتش دارد از سرما مي لرزد

         و زمين از بهار بي باران اينسال خشكش زده است

         باور كن ديگر اينجا را مثل هيج كجاي ديگر به بهانه ي ماندنم از قافله عقب نمي مانم

          اما اين قافله انگار خودش از عقب مي راند        

          من كه نمي دانم از پنهان كدام دست بر قضا به اينسوتر آشكار شده ام

          كوچه ها دهان باز مي كنند از كلمات زنان شلخته اي

          كه بوي هرزه گي مي دهند

        و صداي پير کلاغان آسمان كوچه را هر روز دور می زند

         مثل هميشه باز ميان ساختمان اين كلمات چيزي گم كرده ام

         اما قول ميدهم مثل تمام خطوط دستانم براي تو آشكار شوم

   با تبریک فراوان برای سال نو روزگار خوشی برای همه

   آرزو دارم.

   از همه دوستانی که کامنتشان بنا به دلایلی از بین رفته عذر خواهی می کنم .

             پدربزرگ تو پوره اش را با موسيقي راك مي خورد

             پدر بزرگ تو مي نالد از سختي روزگاري كه هر چه مي دود

            تنها دل آشوبه ي دردي كه كه به اشتراك دلي درمان نكرده امدنش آشوب مي كشد

            "اوباما ، دموكراسي ، خوش بيني !" تيتر اول سايت پدربزرگ توست

             الفاظ دلهره را بي غلاف سخن مي گويد

            وقتي زمان هماغوش هميشگي چنگ اوست

            يادت هست در سفري دندان هايش را لاي كاغذ ساندويچش جا گذاشت و

            باز مجبور شد پوره بخورد و راك بشنود؟

           ما ندانسته به عيشش خنديديم

           بي خبر از بغضي كه گلوي بي زبان شعر پردردت را به زايش ديگر چنان مي فشارد

           تا بنالي : ما كجا ؟ پدربزرگ تو كجا ؟

           آغاز درون به سفر نرسيده

           تلنگري به تخت سرم فرياد شياطين بيداد مي كند

          حاشيه ي سبز دامنه هاي دور اين اقليم سردرگم

          طنين درد آواز را حنجره ي هر كوه مرثيه مي خواند

           آئين هاي مادرم در گور هر پاره خاكي به انفصال و تجزيه رسيده اند

           چه فرقي مي كند آويخته ي آخرين شاخه ي كدام شجره محكوم به افتادني

           قدمي دست نيافتن به مقصد حيات

           معناي هزار روياي پشت سر را به بختك كشانده است

           انگار همه زائيده ي مادري ناخوش

          باورمان بند بند ناف اجدادمان گره مي زند

          دیگر حتي از هرزه بارانهاي گاه و بيگاه طوفان خيز هم خواب اين كشت كهنه بيدار

          نمي شود

          شايد اسرافيل به كيف دميدن صورش بد هنگام سور مي دهد